Evenwichtig geloofsleven

bijbel, met Gods licht erop

Het Oude Testament en het Nieuwe Testament

Het Oude en het Nieuwe Testament behoren bij elkaar. Dat blijkt soms op heel bijzondere wijze. Ik werd daarbij bepaald door een aanhaling uit het Oude Testament in het Nieuwe Testament. Paulus citeert in 2 Korinthe 4:13 de dichter van Psalm 116, die in het 10de vers van zijn psalm schrijft: Ik heb GELOOFD, daarom SPRAK ik(SV). Zoals Jakobus in zijn zendbrief duidelijk maakt, dat geloof gepaard moet gaan met geloofswerken (zie Jakobus 2:14+17+20+26) zo benadrukt Paulus, in eerdergenoemd vers, dat het geloof moet worden gevolgd door het geloofs-SPREKEN (het “spreken des geloofs”). Wie de Geest des geloofs ontvangen hebben (dat is niets anders dan de HEILIGE Geest, want het geloof is iets waarmee wij God behagen en het is uitgesloten, dat uit de zondige menselijke natuur iets voortkomt, dat aangenaam is voor God), die zullen niet alleen geloven, maar ook uit dat geloof SPREKEN.

Het spreken van het geloof

Dit spreken des geloofs komen wij dan ook zowel bij de psalmdichter als bij Paulus tegen. De psalmist was in grote benauwdheid (zie Psalm 116:3), maar hij GELOOFDE en dus SPRAK hij. Wat sprak hij en tot wie? De verzen 1 en 4 (van Psalm 116) leren ons dat hij zijn stem ophief tot God in zijn grote nood; hij BAD. Ook Paulus spreekt in 2 Korinthe 4 van verdrukking en vervolging. Hij droeg “het sterven (SV: de doding) van de Heere Jezus” mee in zijn lichaam (zie 2 Korinthe 4:10, HSV) en werd voortdurend aan de dood overgegeven om Jezus’ wil” (zie 2 Korinthe 4:11, HSV), maar hij GELOOFDE en daarom SPRAK hij. Wat hij sprak, dat kunnen wij afleiden uit het 14de vers (van 2 Korinthe 4). Het spreken des geloofs was in zijn geval geen spreken tot God (bidden), maar een belijdenis, een roemen, een geloofs-GETUIGENIS, met de volgende inhoud: in de opstandingskracht van Jezus wandel ik en zal ik wandelen!

Tweeërlei spreken

Doch nu komt de moeilijkheid. Want, zo vragen wij ons af, heeft Paulus dat Oudtestamentische woord dan uit zijn verband gelicht? Nu is er toch sprake van twee verschillende soorten spreken? Het spreken in Psalm 116 is GELOVIG BIDDEN, terwijl het spreken in 2 Korinthe 4 is: GELOOFSTAAL SPREKEN. In het ene geval wordt iets anders bedoeld dan in het andere. Zeg echter niet: “dus tegenspraak”, maar zie hoe het één het ander aanvult, of, beter gezegd, VERVULT. Wat van het Nieuwe Testament ten opzichte van het Oude Testament als geheel geldt, dat geldt ook ten aanzien van onderdelen van dat Nieuwe Testament. Jezus kwam niet om de Wet en de Profeten (dat is: het Oude Testament) te ontbinden, maar om die te VERVULLEN[1] (zie Mattheus 5:17). Het Nieuwe Testament maakt het Oude Testament niet overbodig, maar VERVULT het. In die kleine zin – Ik heb geloofd, daarom heb ik gesproken (zie 2 Korinthe 4:13) – wordt dat aangetoond.

Belofte en vervulling

Want wie de Geest des geloofs bezitten, zullen waarachtig kunnen bidden, maar ook waarachtig kunnen getuigen (geloofstaal spreken)! Het Oude Testament en het Nieuwe Testament zijn als de twee benen of pijlers van een evenwichtig geloofsleven (voor een evenwicht zijn twee steunpunten nodig). Het Oude Testament kunnen wij samenvatten in het woord “BELOFTE” (het behoort bij de tijd van de typen, de schaduwen, de heenwijzingen naar Christus, de beloften). Het Nieuwe Testament kan worden samengevat in het woord “VERVULLING”. Als wij het één en het ander op het geloofsleven betrekken,dan kunnen wij stellen dat wij het Oude Testament en het Nieuwe Testament als het ware “ervaren” (“beleven”), wanneer wij enerzijds leren PLEITEN OP DE BELOFTEN (dat is: gelovig bidden) en anderzijds leren LEVEN IN DE WERKELIJKHEID VAN DE OVERWINNING VAN CHRISTUS (wat blijkt uit een krachtig geloofs-GETUIGENIS). Niet allen het één, maar ook het ander is nodig voor een Nieuwtestamentisch gelovige. Beide zijn de uitwerking van waarachtig geloof en tezamen zorgen zij voor een evenwichtig geloofsleven. Zij sluiten elkaar niet uit, maar vullen elkaar aan. Als beide worden gekend in ons leven, dan zullen wij niet vervallen in extremiteiten. En, om dit duidelijk te maken, moest het “spreken” van Paulus in 2 Korinthe 4 een ander spreken zijn dan dat van de psalmist in Psalm 116.
O, volmaakte harmonie van het Goddelijk Woord!

H. Siliakus
Enigszins bewerkt door A. Klein

[1] Zie eventueel de GRATIS studie De 10 vervulde (volmaakte) geboden (voor het Koninkrijk der hemelen, op aarde, de Gemeente van de Here Jezus Christus) van E. van den Worm.

.

PDF (om bovenstaande studie uit te printen/te downloaden)

******************************

NOOT A. Klein
Enkele aan te bevelen (GRATIS) studies – op onze website www.eindtijdbode.nl – over Oudtestamentische Bijbelboeken zijn:

Advertenties

Over De Eindtijdbode

Een 'roepende in de woestijn' die 'de bazuin blaast' om velen (via GRATIS Bijbelstudies) te tonen "de dingen die - volgens Gods plan - spoedig geschieden zullen". Volgens Openbaring 1 vers 1, 10 en 19.
Dit bericht werd geplaatst in Gods Geest/De Heilige Geest/Geestesgaven etc., Studie van H Siliakus, Woord en Geest en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s